Jimramov 2018

Bezoek aan Jimramov op 5-10 september 2018

 

Woensdagnacht 5 september was het weer zover: een groep van 29 personen, waaronder de ons vertrouwde Bas van Tienderen de professionele chauffeur die ons al die jaren (op één keer na) naar Jimramov en thuis heeft gebracht en onze onvolprezen vrijwilliger Gerrit Blaak die de helft van die taak op zich nam.

De reis verliep gelukkig voorspoedig.

Behalve het zoeken naar een eetgelegenheid. Het eerste restaurant schoot in de paniekstand, te weinig personeel. Klinkt bekend, niet? Het tweede had geen parkeerruimte, het derde bleek gesloten en eindelijk, 2,5 uur na het beoogde tijdstip vonden we een keurige eetgelegenheid.

Op zich niet zo’n probleem, wat later eten, we hadden natuurlijk meer dan genoeg reisvoedsel bij ons, maar we wisten uit ervaring dat we bij de ontvangst in Jimramov overvloedig onthaald zouden worden. De voorzitter (Peter Lankhaar) maande ons dan ook niet al te veel te eten, opdat we hun gastvrijheid eer zouden kunnen aandoen.

Aangekomen ontspon zich het tafereel dat zich elke keer weer laat zien: hartelijke begroetingen over en weer, blijdschap elkaar weer te treffen en een opgewekt gevoel van verwachting: wat zal dit bezoek ons nu weer brengen.

Na de ontvangst, die inderdaad weer gelardeerd was door heerlijkheden,

gingen we allen met onze gastgezinnen huiswaarts.

Bij het ene gezin kregen de gasten nog weer een volledige maaltijd voorgeschoteld, anderen werden onthaald op een keur aan lekkere hapjes en ‘versierde’ boterhammen, kleine sneetjes brood belegd met een overvloed aan heerlijkheden.

We hadden het geluk terecht te komen in een gezin met drie kindertjes, 4, 6 en 9 jaar oud, wier moeder goed Engels sprak. Dat maakte het mogelijk om het over meer dan het weer te hebben en er ontsponnen zich dan ook goede gesprekken.

Juist dat aspect maakt het bezoek aan Jimramov zo waardevol. Middels gesprekken het contact verdiepen. Ontdekken hoe de Tsjechen staan in het leven na de veelbewogen geschiedenis die achter hen ligt. Maar ook ontdekken hoe families zich verhouden tot elkaar, welke waarden voor hen belangrijk zijn, wat de gewoontes zijn.

Tot mijn eerlijk gezegd oprechte verbijstering bleek er b.v. in het dorp waar wij vertoefden (Trhornice) elk jaar op 30 april een gezamenlijke ‘heksenverbranding’ plaats te vinden.

De symboliek kon ik nog wel bevatten: op een vuur van het snoeihout van die winter en de verdorde planten uit de tuin wordt alles wat niet goed was, het verkeerde, het slechte en verfoeilijke, verbeeld door die heks die daar al eeuwen symbool voor staat, verbrand en achter gelaten opdat je de lente weer met een schone lei kan beginnen. Klinkt nogal heidens als je het mij vraagt. Alhoewel: wat te denken van de zondebok in de bijbel?

Misschien toch nog niet zo’n heel vreemd idee.

Maar een hèks? De vrouwen die voorheen werden verbrand waren doorgaans kruidenvrouwen en genezeressen en wisten vaak met een bijzonder helder inzicht mensen goede adviezen te geven. Dus eigenlijk al met al niet zo’n kloppend symbool voor het slechte in de wereld.

Maar goed, ’s lands wijz’, ’s lands eer.

Vrijdag 7 sept:

We gaan deze morgen op weg naar Olomouc, Na Brno en Praag de derde stad van Tsjechië. We beginnen ons bezoek in de Evangelische kerk van de Tsjechische broeders. We worden daar ontvangen met koffie en gebak en de dominee houdt een lezing over de geschiedenis van dit gebouw.             Het protestantisme is in Tsjechië van recente datum. Het Rooms-Katholicisme had het geheel en al voor het zeggen en had, toen de staat besloot dat er een vorm van godsdienstvrijheid mocht zijn, doorgaans veel moeite met de mensen die protestant wilden zijn. Dat ging op een gegeven moment behoorlijk ver: 1 mei is een nationale feestdag. Deze vond een keer op zondag plaats, pal voor een Lutheraanse kerk. Daar was een podium met hoogwaardigheidsbekleders die van af hun hoogte de parade konden bekijken. Op zondag werd er,

uiteraard, ook een dienst gehouden in de kerk, en toen die uit ging stroomden er zo’n honderd mensen de straat op. Die ‘verstoorden’ aldus de viering. Het plaatselijk bestuur was daar zo danig over ontstemd dat ze de kerk gesloten hebben. Deze is nooit meer als kerk in gebruik geweest, wel als bibliotheek en later als opslag. 

De kerk waar wij ons nu bevinden is gebouwd in 1913-1915. Later werd het gebouw uitgebreid,1920 was het zoals het nu is. Het bijzondere ervan is dat de bijzalen zich op de begane grond bevinden en de kerkzaal op de eerste verdieping.

Het orgel en het balkon vormen een prachtig symmetrisch geheel.

Vervolgens richtten we onze schreden naar de Václava

(=Sint Wenceslaus)-Kathedraal van Olomouc,  Olomouc is in 700 gesticht en is sedert de 11de eeuw aartsbisschoppenstad.

  Een gids heeft ons veel over het gebouw verteld, te veel om hier te noemen en er is enorm veel te zien, zowel aan de buiten- als de binnenkant

Veel houtsnijwerk, mooie sierranden op de pilaren, en de 14 Staties uitgevoerd als driedimensionale plateau’s, wat ik persoonlijk nog zelden had gezien.

Nog lang niet uitgekeken gaan wij naar het plein van de stad waar zich de in Neo-socialistische stijl gebouwde astronomische klok bevindt. Het betreft een geheel van verschillende klokken die jaren, maanden, dagen, uren  en seizoenen aangeven en die geplaatst zijn in een nis van het Stadhuis. Deze nis is meters hoog en bedekt met  een enorm mozaïek waar je niet zomaar op uitgekeken bent.  Ook hier worden we door een gids ingelicht over de geschiedenis van deze bijzondere klok waarvan een evenknie in Praag staat.

De klok werd al in 1513 gebouwd en ik blijf het indrukwekkend vinden wat men in die tijd met de apparatuur van toen al wist over de gang van zon, maan en sterren!

Door een bombardement, uitgevoerd door de Duitsers werd het grootste deel verwoest, maar in 1964 werd de klok weer gerestaureerd. Met dien verstande dat de heiligen die toen de nis sierden plaats moesten maken voor allerlei beelden uit het arbeidersmilieu. Elke mozaïekfiguur stelt een ander beroep voor. Onze aandacht wordt nog even gevestigd op het ieniemienie vleermuisje dat zich heeft vastgeklemd aan de wand van de nis waarin de klokken zich bevinden.

We hebben voor de rest van de dag ‘vrijaf’ en iedereen gaat zijns of haars weg. Op het plein bewonderen we de zogeheten ‘pestzuilen’. Obeliskvormige bouwwerken die rond 1750 werden opgetrokken om de pestslachtoffers te gedenken. Op het Hoge Plein staat een bijzondere, 35 meter hoog, omdat deze tevens een kapelletje is. In Olomouc staan er meer, maar deze is de meest indrukwekkende en staat inmiddels ook op de lijst van Unesco.

Omdat we al een aardig eind hebben gewandeld om van het één naar het ander te komen besluiten we dat na het opeten van een deel van onze lunch (we krijgen zoveel mee dat we dat onmogelijk allemaal op kunnen, een veel gehoorde ‘verzuchting’) besluiten we eerst een ijssalon en vervolgens een bar aan een grondig onderzoek te onderwerpen. De ijssalon viel tegen: verlokt door het mooie plaatje van een glas gevuld met exotisch fruit, drijvend in een lekker drankje en een topping van slagroom waar opgerolde wafeltjes uitstaken, bestelde ik, duidelijk wijzend op het plaatje die verleidelijke cocktail. Wat ik echter kreeg voorgeschoteld was een aardbeienmilkshake. Hum?!

Heb nog even aan het jasje van de bediening getrokken, maar volgens hem was het echt goed zo, ik had het allemaal alleen verkeerd begrepen.

Gelukkig was het in de biertent stukken eenduidiger: precies het goede biertje, zonder mankeren, en natuurlijk een halve liter, kleiner verkopen ze niet. Zijn er ook niet volgens mij, nog nergens gezien tenminste.

We wandelen terug naar de bus en ontdekken zomaar boven op het dak van een hoog gebouw een prachtig gebeeldhouwd tafereel van twee meisjes.

  Om vier uur verzamelen we ons weer bij de bus en gaan naar Jimramov terug waar we door onze gastheren- of vrouwen opgewacht worden.

We boffen want het is heerlijk zomers weer, dus kunnen we heerlijk buiten verpozen en vanaf de heuvel genieten van het uitzicht.

Zaterdag 8 september

Vandaag begint met een bezoek aan Proseče. Daar staat een pijpenfabriek waar de groep in het verleden ook al eens een bezoek aan heeft gebracht, maar nu gaan we niet naar de fabriek, maar naar het in 2016 geopende museum. Een stijlkamer is gevestigd in het oudste gebouw van het dorp, een houten huis uit 1800. De rest van het dorp heeft stenen huizen omdat eind 1800 een felle brand bijna alles had verwoest.

Er opaansluitend bevindt zich het pijpenmuseum zelf. Onvoorstelbaar, zoveel verschillende pijpen daar liggen en hangen!

Sommige zijn grappig zoals een pijp in de vorm van een revolver of locomotief, andere met preciezie snijwerk, heel klein tot enorm groot en veel van verschillende soorten hout en andere materialen. Om ze allemaal te bekijken heb je minstens een dag nodig.

Ook hangen er foto’s van beroemde mensen die ooit een pijp rookte uit deze fabriek en waarvan een deel is gedoneerd aan het museum.

Zelfs Sherlock Holmes is vertegenwoordigd, met een tableau vol valse snorren en de pijp die hij gebruikt zou hebben. De schrijver Sir Connan Doyle zal nooit gedacht hebben dat zijn schepping zo wereldberoemd zou worden!

We gaan verder en brengen een bezoek aan een bevriende gemeente in Proseče waar ons koffie wacht. Dit keer niet gezet door de gastheer, maar een bakkie oplos die we zelf konden halen. Je kon kiezen tussen Nescafé en Turecká kavá.

Daar lang niet iedereen begreep wat dat laatste betekende kwam menigeen er tot zijn verbazing achter dat die oploskoffie maar niet wilde oplossen. Turkse koffie bleek gewoon gemalen koffie waar je in jouw beker heet water op giet. Even laten bezinken en dan voorzichtig drinken en niet zoals gedaan werd hard roeren om die koffie toch maar opgelost te krijgen. Vooral degenen met Nescafé hadden hun pret alvast gehad die dag!

De dominee vergast ons op de geschiedenis van de kerk. Ook hier speelt de kleingeestigheid van de toenmalige Rooms-Katholieke gezagsdragers een rol: ze waren verplicht de protestanten een plek aan te wijzen om hun kerk te bouwen, en wezen hen toen een buiten het dorp gelegen heuvel aan die in het verleden steeds gemeden werd omdat hij vol afval, puin en stenen lag. Eer de kerk gebouwd kon worden moest er heel veel werk worden verzet om de fundering te kunnen plaatsen. Achteraf is het feitelijk de mooiste plek van het dorp geworden met uitzicht over het dorp en verder. In de bijbehorende tuin die ook voor publiek toegankelijk is , is het heerlijk verpozen. De symbolische Ark die er gebouwd is vormt regelmatig het decor voor muziek en toneel en is voor de kinderen een spannende speelplaats.

Op de protestante begraafplaats bevindt zich een Joods graf: De man die daar ligt begraven woonde in het dorp en heeft in de 2de Wereldoorlog er voor gezorgd dat ca. 600 Joodse kinderen via een vluchtroute naar Engeland konden komen. Deze man is daar ook gaan wonen, maar had in zijn testament gezet dat hij uiteindelijk hier begraven wilde worden, en zo geschiedde.

Beroemde namen als die van Thomas en Heinrich Mann zijn met dit dorp verbonden, zij verkregen hier hun burgerrechten na uit Duitsland te zijn gevlucht.

Er bevindt zich ook een meditatieplaats: drie zuilen die de Drie-eenheid verbeelden met in het midden een gespleten rotsblok waar water uit te tappen valt: het rotsblok in de woestijn verbeeldend waarop Mozes sloeg om water te verkrijgen. Ik vind het wel een mooi beeld: zitten op één van de bankjes wordt je omsloten door Vader, Zoon en Heilige Geest. Die rots met stromend water staat dan symbool voor het onmogelijke dat gebeuren kan als je op God vertrouwt, maar ook voor het levende water dat de dorstende ziel kan laven.

    We bekijken het kerkje en horen dat de banken allemaal door de families zelf zijn gemaakt. Dat verklaart dan ook gelijk het feit dat ze allemaal verschillend zijn!

De kerk heeft geen toren. Ook dat is een narrigheidje van het RK gezag, ze verboden het

domweg. Ik ben me er van bewust dat het lijkt of ik een hekel aan de  Rooms-Katholieken zou hebben, wat geenszins het geval is, maar zo stonden ze er in die tijd nu eenmaal op. Die onwillige houding maakt een bepalend deel uit van de geschiedenis van het Protestantisme en heeft  b.v. het ontbreken van die toren veroorzaakt.

We stappen in de bus om een half uur later weer uit te stappen: we zijn in Nové Hrady. Daar staat het gelijknamige kasteel dat in 1774 werd gebouwd in de overdadige Rococostijl. Binnen zijn prachtig ingerichte stijlkamers te vinden in de meest uiteenlopende stijlen, buiten bevinden zich de Franse en Italiaanse tuinen. Na een rondleiding binnen krijgen we de tijd om vrij rond te wandelen in het park dat er omheen ligt. Op het terrein bevinden zich ook nog een labyrint, een hoedenmuseum en een fietsenmuseum. Vooral dat laatste spreekt aan, want we zien daar mooie oude posters van, jawel, verschillende Nederlandse fietsenfabrikanten!

Ietwat vermoeid, maar vol mooie indrukken gaan we weer naar ‘huis’ waar we een kop soep krijgen om vast wat in de maag te hebben. We eten er verder niet, want vanavond staat de feestavond op het programma. Dan komen gastgezinnen en gasten bij elkaar om gezamenlijk de maaltijd te gebruiken. Het is nog steeds heerlijk weer en daarom kan het buiten: er is een BBQ voorbereid in de pastorietuin, een idyllisch plekje gelegen tussen pastorie en kerk.

Aangekomen komt de heerlijke lucht van gebraden varkensvlees je al tegemoet. Er staan frisse salades, er zijn knapperige, kruidige broodjes gebakken, schalen met fruit staan op de tafels en de sfeer is opperbest!

Het vlees blijkt te bestaan uit  buikspek dat in lapjes op een enorme spies is geregen. Telkens wordt er een gaar laagje afgesneden (zoals bij shoarmavlees) en gaan lieftallige dames rond met vlees en brood. Heerlijk gekruid en supermals, om letterlijk je vingers bij af te likken!

Natuurlijk is er bier, deze keer uit de tap!

Nadat iedereen zo’n beetje is uitgegeten worden de muziek-instrumenten er bij gehaald en zingen de   Tsjechen uit volle borst mee. Inmiddels was het voor mij de derde keer dat ik mee ging en had ik de voorgaande keren tot mijn lichte schaamte ontdekt dat wij Nederlanders er niet veel van bakten! We wìlden wel zingen, maar niemand wist de tekst van een lied helemaal en dan lalaladen we maar wat. Dat moest anders, vond ik, en heb dan ook een liedbundel (met akkoorden) samengesteld.

Het resultaat mocht er wezen: we hebben om beurten met de Tsjechen telkens 2 á 3 liederen ten gehore gebracht en toen bleek dat er aardig wat liederen waren, die zij ook kenden (in het Tsjechisch) zodat we die gezamenlijk konden zingen. Het was verrassend en vooral leuk om te ontdekken dat wij nog meer gemeen hadden dan we dachten!

Het  was een supergezellige avond en het waren dan ook tevreden gasten en gastgezinnen die die avond huiswaarts keerden.

Zondag 9 september

Als er al iemand in onze kerk klaagt over dat half tien te vroeg zou zijn om de dienst te beginnen, in Jimramov vinden ze dat maar laat: daar begint de dienst om half negen! ’s Zomers niks mis mee, vind ik persoonlijk, maar ’s winters huldig ik het standpunt dat een mens in bed zou moeten liggen zolang het donker is….

Hoe dan ook, ook vandaag hebben we prachtig weer en ziet zelfs de direct tegenover de ingang gelegen begraafplaats er vrolijk uit met al die bloemen.

De dienst is goed voorbereid, we krijgen allemaal een vertaling van zowel de te zingen liederen als de preek. Ook Jimramov is vacant en heeft een consulent uit het naburige Polička.

Hij houdt een mooie preek over het werk van de Heilige Geest aan de hand van Handelingen 16. Paulus en Silas meenden er goed aan te doen om in Azië te gaan evangeliseren, maar, zo staat er, de Geest hield hen tot twee keer toe tegen. Zij luisterden daarna en later werd hen duidelijk dat ze naar Macedonië moesten. Soms moet je pas op de plaats maken en open staan voor wat God jou zeggen wil. Dat kan anders zijn dan wat je nu in gedachten hebt. Maar ook: we hebben allerlei plannen voor onze kerk, en proberen die ook uit te voeren. Dat lukt niet altijd en misschien moeten we ons ook afvragen of het de weg is die God met ons voor heeft. Staan wij net zo open voor de aanwijzingen die ons worden gegeven als Paulus?

Vandaag is het een bijzondere dienst: het is 25 jaar geleden dat onze groep hier voor het eerst kwam. Dominee Jirku, inmiddels met emeritaat, vertelt over hoe het er in het begin aan toe was gegaan.

Helena Axler vertaalt, zoals elk jaar weer. Wat zouden we zonder haar moeten beginnen! Onze voorzitter, Peter, vertelt over hoe wij het aan ‘onze’ kant hebben ervaren en geeft dominee Jirku een pen met daarop het opschrift: Jimramov –  Zuid-Beijerland, 1993-2018.

Mèt de belofte dat iedereen bij de uitgang zo’n zelfde pen zal krijgen. Net als in Zuid-Beijerland, waar ze later die dag ook uitgedeeld zouden worden. Zo worden we herinnerd aan 25 jaar broeder- en zusterschap. Een verhouding die begon met voorzichtig aftasten en die is uitgegroeid tot een diepe vriendschap over en weer. Er is toentertijd bewust gekozen voor een gemeente op het platteland. Dat dat de juiste keuze is gebleken, blijkt nu wel uit de verhalen die worden verteld: over een Nederlandse boer uit onze gemeente die een Tsjechische boer geholpen heeft met de juiste richting te kiezen in zijn bedrijf. Dat bedrijf levert nu het beste slachtvee van het land! Over het uitwisselen van manieren van land bewerken en bemesten.

Maar ook over dat de voorzitter van de kerkenraad na zijn eerste kennismaking met onze gemeente hartgrondig verklaarde dat ze nog een hoop te leren hadden. Over de jongeren die er zijn geweest. Dominee Jirku herinnert zich nog steeds hoe hij onder de indruk was van een opmerking die één van de jongeren maakte: Ze brachten een bezoek aan een bron, waarop één van de jongens zich voorover boog, van het heldere water dronk en vol ontzag zei: dus zó wordt een rivier geboren!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik aanvankelijk het over en weer bezoeken van elkaars gemeente meer zag als een voordelige vorm van vakantievieren, dan als het echt verbinden van twee gemeentes. Het heeft dan ook heel wat jaren geduurd voor ik mee ging. Natuurlijk hoorde ik de verhalen, van Peter die al eerder was geweest, van Onno, onze zoon die met die jongerengroep was mee geweest en anderen en hadden wij zelf ook verschillende Tsjechische gasten in huis gehad.

Dat ik uiteindelijk toch mee ging was meer omdat Peter voorzitter werd, en ik hem daarin wilde steunen dan dat ik er zelf behoefte aan had. Tja, we zitten nu eenmaal allemaal verschillend in elkaar niet waar?

De eerste keer was interessant, maar ik voelde nog geen binding, iedereen was vreemd voor me. Toen de groep naar ons kwam hadden we onze gastheer, dominee Coufal in huis waardoor we de begonnen vriendschap verder konden uitbouwen. De tweede keer was al leuker, je wist wat je te wachten stond en er was herkenning, dat maakte het zo veel fijner.

En de derde keer, deze keer dus, had ik echt het gevoel weer terug te zijn tussen goede bekenden. Je leert de namen kennen, je leert de verhoudingen kennen en je wordt, omdat je ook voor hen geen vreemde meer bent, veel meer betrokken bij de gesprekken onderling. Je wordt bij name genoemd en bij aankomst en afscheid wordt je enthousiast omarmd. En juist dat aspect maakt het voor mij zo waardevol.

Hiermee wil ik zeggen dat je jezelf en hen de tijd moet gunnen om te ontdekken hoe mooi het is om kennis te maken met mensen die leven in een andere cultuur, die een andere geschiedenis hebben, andere leefomstandigheden, maar met dezelfde behoeften aan liefde, goede verstandhoudingen, verlangens en nieuwsgierigheid naar ónze levens.

Dus: mocht u twijfelen of het wellicht voor u een optie is, maar nog aarzelt de stap te nemen dan zeg ik: doen! U krijgt er geen spijt van. En misschien denkt u, de eerste keer dat u thuiskomt, net als ik, interessant, maar erg vermoeiend. Dan garandeer ik u, de tweede keer kijkt u daar heel anders tegen aan! Dus wel even volhouden, net als Paulus en Silas.

Dit even terzijde: na de dienst togen we allen naar de winterkerkzaal, de zaal boven de pastorie die gebruikt wordt in de wintertijd, wanneer de kerk zelf niet warm te stoken valt.

Daar staat een koffiemaaltijd voor ons klaar en doen we ons te goed aan al het lekkers. Ook onze Tsjechische broeders en zusters willen het jubileumjaar niet zonder aandenken voorbij laten gaan en delen mooi versierde hartjes van honingkoek (soort taaitaai) uit.

We gaan naar ‘huis’ en terwijl wij genieten van het lekkere weer en het mooie uitzicht vanuit de tuin van ons gastgezin, bereidt onze gastheer heerlijke schnitzels.

  Na het eten hebben we ‘vrijaf’ en staat het de gastgezinnen vrij om zelf iets te gaan doen met de gasten. Wij bezoeken met de gastgezinnen die in onze directe buurt wonen een grote dam. Deze 55 meter brede dam zorgt voor de opslag van drinkwater. Net als in Nederland is het ook hier behoorlijk droog geweest, met als gevolg dat het waterniveau 17 meter lager ligt dan normaal.

Stroomopwaarts liggen verschillende ‘verdronken’ dorpen, waarbij zo’n 11 km verderop door de lage waterstand het mogelijk is de overgebleven funderingen te zien die in het water liggen.

We maken een wandelingetje langs de rivier de Zvratka en genieten van de mooie vergezichten.

Onderweg onderhoud ik me met dominee Jirku over de meest uiteenlopende onderwerpen variërend van de werking van de Heilige geest tot het verschil tussen mannen en vrouwen, afgezien van de meest voor de hand liggende natuurlijk.

Na dit bezoek haken enkele van de acht gastgezinnen af en vervolgen we onze weg naar  de ruïnes van Zubštejn. Dat klinkt een beetje als soepsteen en deed me denken aan het verhaal over die zwerver met die steen waar soep van werd gemaakt, wellicht dat er onder u zijn die dat verhaal onlangs ook in de kerk ter ore kwam.

Zub betekent echter geen soep, maar is een verbastering van zubr hetgeen bizon betekent. De kop hiernaast  hangt aan één van de muren.

   

Het kasteel werd rond 1300 gebouwd en troont bijna 700 meter boven de zeespiegel, daarmee de hoogst gelegen en ook grootste ruïne in Tsjechië. Die hoogte maakte het onhandig toegankelijk en het kasteel werd dan ook relatief vroeg verlaten (1596) omdat het elders beter toeven was.  Het uitzicht is indrukwekkend! Het gebied eromheen was rijk aan ijzer en derhalve zeer interessant voor machtsbeluste heren.

We hebben genoeg gezien en struinen weer naar beneden, door een bos met enorm hoge en superrechte Douglas sparren.

Het groepje dat nog over is gaat mee naar een dorpje verderop om er een ijsje of pilsje te nuttigen. Ik krijg de indruk dat Tsjechen verzot zijn op ijs! Door iemand wordt zelfs een tweede coupe besteld.

Maar bier wordt minstens net zo zeer gewaardeerd, zo niet meer.

Thuisgekomen bakt onze gastheer zelfgemaakte pizza’s en we wanen ons even in een echte Italiaanse pizzeria! Echt lekker!

Morgen zullen we weer naar Holland vertrekken en omdat we de volgende morgen er voor vijven uit moeten, pakken we nu de tassen alvast. Het besef dat het de laatste avond is vervult ons met wat weemoed. Er is nog zo veel te vragen en te zeggen….

We gaan niet al te laat naar bed en in alle vroegte staan ontbijt en  ons lunchpakket al klaar, verzorgd door onze zorgzame gastvrouw.

We nemen afscheid van haar en er komen tranen aan te pas. Die worden gauw weggeveegd en na nog een laatste omhelzing nemen we plaats in de auto. Onze gastheer zal ons wegbrengen.

Na een gezamenlijk uitgesproken Onze Vader en de allerbeste wensen voor onze reis vertrekken we ietwat stilletjes uit Jimramov.

Het was weer mooi, het was weer goed.

In de bus worden alweer plannen gemaakt voor het komend bezoek van onze vrienden. Gedacht wordt aan de herfstvakantie van  2019.

Dat u het maar vast even weet…..

Ellen Lankhaar

Maar eerst houden we onze reünie. Ik kijk er nu al naar uit!